تبادل یونی :
نمک های مختلف با غلظت های متفاوت در آب حل می شوند . این نمک ها در آب به یون های باردار تشکیل دهنده شان تجزیه می شود . ذرات با بار مثبت کاتیون و ذرات با بار منفی آنیون نامیده می شود .
در سال 1905 میلادی یک شیمیدان آلمانی بنام گانس مواد مصنوعی آلومینیم سیلیکات را که بعنوان زیولیت شناخته می شدند ، در نخستین سیستم تبادل یونی به کار گرفت . این مواد یون های سختی آور آب (کلسیم و منیزیم ) را حذف و به جای آن یون سدیم آزاد می کردند از این رو به زیولیت های سدیم مشهور شدند . این زئولیت ها سختی آب را کاهش داده و تقریبا بطور کامل بر TDS آب بی اثر بودند .
سپس در سال 1930 در هلند زئولیتهایی که در مدار خود هیدروژن فعال داشتند ساخته شد . این زئولیتها که به تعویض کنندههای مدار هیدروژن معروف شدند . تمام نمکهای محلول در آب را به اسیدهای مربوطه تبدیل می کنند . در صنعت تصفیه فاضلاب نیز در سال های اخیر با افزایش سطح استاندارد فاضلاب تصفیه شده باعث شده است که از سیستم برای حدف برخی از یون ها از سیستم استفاده شود .
